Lodi

Ik ben Lodi, geboren in 1976, opgegroeid in Krimpen aan de Lek.

Op mijn 18e verhuisd naar Rotterdam en vanaf die tijd bijna overal gewoond. Krimpen aan den IJssel, Australië, Dordrecht, Zevenbergschen Hoek, De Lier.

Het opleidingstraject dat ik heb gevolgd is bijna net zo kronkelig, Havo 2 jaar, Mavo 2 jaar, Grafisch Lyceum, Motorfietstechniek, tijdje reizen, tijdje werken en toen HTS Technische Natuurkunde. (Alles afgemaakt, behalve de Havo.)

Vandaar ook, dat de functies die ik heb bekleed erg uiteenlopen. Grafisch vormgever, motorfiets monteur, geluidstechnicus, gastvrouw / schippersmaatje op een zeilschip, fruitplukker, paarden verzorger, beveiligingsbeambte maar ook R&D onderzoekstechnicus met vacuüm apparatuur, lasers, radioactieve straling en cryogene technieken. Ik heb EHBO en ben naast mijn dagelijkse werk al jaren lid van de BHV. Ik ben Preventiemedewerker (veiligheidsfunctionaris) geweest bij een afdeling van 60 fte met specialiteit laserveiligheid. Ik werk nu als onderzoeksassistent met specialisme optische glasvezel sensoren.

Ik houd van dingen die me onafhankelijk maken, zoals motorrijden en zelf het onderhoud uitvoeren. Zoals alles wat je nodig hebt in één rugzak op je rug hebben.

Onafhankelijkheid gun ik iedereen en dat is wat ik zo bijzonder vind aan de stichting HelpLaos. Ik heb Adrie leren kennen als een enorme motivator om mensen zelfstandig en onafhankelijk te maken. En dat heeft eigenlijk effect op alle personen in zijn omgeving. Laos zou waarschijnlijk nooit op mijn netvlies zijn gekomen zonder Adrie, maar de ‘bus’ reed al, ik hoefde alleen maar in te stappen. Het boeiende vind ik vooral dat Adrie de Laotianen zelf sturend wil laten zijn in het bevorderen van hun onafhankelijkheid. Dat inspireert me, zo moet het, daar kan ik van leren, daar kunnen anderen van leren.

Wanneer ik Adrie heb leren kennen of wanneer ik actief ben geworden weet ik niet precies meer. Maar het begon met jeukende handen en rugzak-kriebels toen ik las over vrijwilligerswerk projecten in Laos, al jaren geleden inmiddels. Ik ben nog steeds niet geweest, maar ik hoop dat dat alsnog gaat gebeuren. Ik heb twee rechter handen, technisch inzicht en veel geduld. Ik moet daar iets nuttigs kunnen doen. In de tussentijd bied ik wat computer technische ondersteuning en probeer ik de stichting wat meer onder de aandacht te brengen bij mogelijk toekomstige vrijwilligers. Dat is relatief makkelijk met de resultaten die toch regelmatig uit de stichting stromen!

Wat ik mooi vind aan vrijwilliger zijn bij HelpLaos, zijn de brainstorm sessies, de open communicatie, de korte lijnen, de reisverhalen, de inzet en persoonlijkheid van de vrijwilligers, de gemoedelijkheid en het onwijs goede doel!

Als maar één persoon zich een klein beetje beter kan redden, dan hebben we al veel bereikt. Want die is dan in staat om een ander te helpen en zo verder. Laat het geheel zichzelf maar ontwikkelen, wie weet wat voor bloemen er gaan groeien.