Bruine kinderogen en Engelse les.

Bruine kinderogen en Engelse les. Oktober 2010

Vrolijke mensen die de reizigers hielpen zoveel als ze konden.
Hallo, ik ben Ellen uit Maassluis. Een jaar geleden zag ik bij toeval het programma “Peking Express” op t.v. Ik was meteen onder de indruk van wat ik zag. Prachtige natuur en lieve vrolijke mensen die de reizigers hielpen zoveel als ze konden. Waar het zich afspeelde wist ik nog niet maar ik dacht meteen: “Daar wil ik ooit een keer naar toe.” Dat land bleek Laos te zijn. Surfend op het internet kwam ik er achter dat het een straatarm land is en dus hadden we geen zin om alleen maar de rijke toerist uit te gaan hangen.  

Al Googelend kwam ik op de site “helplaos.nl”.
De manier waarop deze stichting ontwikkelingshulp verleent sprak mij erg aan en dus heb ik contact opgenomen met Adrie de Koning.

Inmiddels was mijn man Wim ook enthousiast geworden en zijn we gewapend met in de koffers 530 balpennen en potloden en een vuilniszak met kinderkleding die we van lieve vrienden gekregen hadden Naar Laos gegaan. 

In Vientiane hebben we twee medewerksters van de stichting ontmoet en met hen een plannetje gemaakt. We hebben natuurlijk ook lekker vakantie gevierd.

Geen tolk!

In het Khongdistrict aangekomen hebben twee heren van het Khong Development Committee ons twee dagen begeleid naar 5 schooltjes waar we Engelse les gegeven hebben. Er zou ook een tolk bij zijn maar dat was blijkbaar mislukt dus dat werd handen- en voetenwerk. (En veel hilariteit.)

Toen we bij het eerste schooltje aankwamen keken tientallen prachtige bruine kinderogen ons nieuwsgierig aan vanuit het raam.

Geen onderwijservaring en een groot communicatieprobleem.
De onderwijzers zetten twee groepen kinderen bij elkaar in één lokaal en daar stonden we dus. Totaal geen onderwijservaring en een groot communicatieprobleem voor een klas van ongeveer zestig kinderen! Improviseren dus.

We hebben de woorden flower, house, man en woman op het bord geschreven met een tekeningetje erbij.

Het viel niet mee om hen duidelijk te maken dat ze dit na moesten tekenen met de uitgedeelde pennen maar uiteindelijk viel het kwartje en al snel zaten ze met hun tong uit hun mond te tekenen.

Sommigen tekenden het voorbeeld precies na maar anderen maakten complete kunstwerkjes.

Ook hebben we ze de woorden na laten zeggen. Ze hadden veel moeite met de Engelse klanken en dus werd er veel galachen.

Na een klein uurtje kregen we een seintje dat we er een eind aan moesten maken.

Je had de gezichtjes moeten zien toen ze doorkregen dat ze de balpen en één viltstift mochten houden!

 

Een Basi, dank-je-wel-ceremonie, speciaal voor ons!

We hebben onze zelfbedachte procedure die dag nog twee keer herhaald.

De tweede dag hebben we nog op twee andere schooltjes les gegeven en daarna zijn we verblijd met een “basi”. Dit was een ritueel om ons te bedanken en ons een voorspoedig leven te wensen.  De warmte en liefde die hier uit sprak maakte dat al gauw bij ons allebei de tranen van ontroering over onze wangen rolden.

Een paar schooltjes die we gezien hebben zijn gebouwd door de dorpsbewoners met aansturing van de stichting. Deze zagen er keurig uit en er was ook een toilet bij.

Andere waren erg bouwvallig en één stond zelfs helemaal scheef en er zaten grote gaten in het dak. Ook de wanden waren niet meer dan wat planken. Hier kan in het natte seizoen natuurlijk geen les gegeven worden.

Eén school had een schoolbord wat bestond uit zwart geverfde planken. Met het beste krijt nauwelijks op te schrijven dus.

Deze twee dagen zijn de kroon op onze vakantie geweest.

Onze hulp is dus hard nodig.

 

Handen uit de mouwen! Wie gaat mee?

In Januari 2012 hoop ik voor twee maanden terug te gaan en dan niet om vakantie te houden maar dan gaan de handen echt uit de mouwen!

Jammer genoeg kan Wim dan niet mee vanwege zijn werk dus als er iemand is die bijzonder nuttig werk wil doen in een prachtig land met ontzettend vriendelijke mensen………….. neem contact op met Adrie de Koning! adrie@helplaos.nl